Wniosek do wierzyciela o odstąpienie od egzekucji komorniczej

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Kiedy takie pismo ma sens

Sytuacje są zwykle trzy. Uzbierałeś pieniądze na spłatę i chcesz, żeby sprawa zeszła z biurka komornika. Umówiliście się z wierzycielem co do terminu albo rat, a on wniosku wciąż nie wycofał. Albo dług kupiła firma windykacyjna i szukasz rozwiązania tańszego dla obu stron.

Ustawa nie zna pisma o takiej nazwie. Kierujesz propozycję ugodową do drugiej strony, więc żaden przepis nie każe wierzycielowi odpowiedzieć i nie wyznacza mu terminu. Postępowanie egzekucyjne, potocznie nazywane egzekucją komorniczą, biegnie przez cały ten czas. Skutek pojawia się dopiero wtedy, gdy wierzyciel złoży u komornika wniosek o umorzenie (art. 825 pkt 1 KPC) albo o zawieszenie (art. 820 § 1 KPC). Samą instytucję opisuje wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Arytmetyka, która decyduje za wierzyciela

Wycofanie wniosku egzekucyjnego kosztuje co do zasady samego wierzyciela: opłata stosunkowa wynosi wtedy 5% tego, co zostało do wyegzekwowania. Ustawa o kosztach komorniczych daje jednak furtkę i to ona jest sednem Twojego pisma:

Jeżeli jednak wierzyciel wykaże, że przyczyna umorzenia postępowania egzekucyjnego wiąże się ze spełnieniem świadczenia przez dłużnika w terminie miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo z zawarciem w tym terminie porozumienia między wierzycielem a dłużnikiem dotyczącego sposobu lub terminu spełnienia świadczenia, opłata ta obciąża dłużnika.

Tak brzmi art. 29 ust. 1 zdanie drugie. Zdążycie w miesiąc, rachunek przechodzi na Ciebie, a wierzyciel wychodzi ze sprawy bez opłaty. Po miesiącu rachunek nadal obciąża Ciebie, ale rośnie do 10% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania (zdanie trzecie tego samego przepisu).

Pierwszy wiersz to art. 27 ust. 2 i art. 28 ust. 1, pozostałe trzy to art. 29 ust. 1. W sprawach z tego ostatniego przepisu opłata minimalna wynosi 200 zł (art. 28 ust. 4), a komornik ustala ją postanowieniem (art. 29 ust. 7).

Miesięczne okno i to, od czego biegnie

Miesiąc liczy się od doręczenia Tobie zawiadomienia o wszczęciu egzekucji. Nie od wyroku, nie od nakazu zapłaty, nie od dnia, w którym zobaczyłeś zablokowane konto. Datę znajdziesz na potwierdzeniu odbioru albo na kopercie z awizem. To najważniejsza data w całej sprawie, bo od niej zależy, czy piszesz z argumentem, czy z samą prośbą.

Dwa zastrzeżenia. Przy świadczeniach powtarzających się, na przykład alimentach czy rencie, opłata 5% przy umorzeniu na żądanie wierzyciela i tak obciąża dłużnika (art. 29 ust. 3), więc wierzyciel nie ma tu kosztowego powodu do odmowy. Gdy wierzycielem jest gmina, powiat albo województwo, reguła obciążająca wierzyciela go nie dotyczy (art. 29 ust. 6), więc argument kosztowy do samorządu nie trafia.

Gdzie to trafia i o co realnie prosić

Adresatem jest wierzyciel wskazany w zawiadomieniu o wszczęciu egzekucji, a gdy sprawę obsługuje kancelaria, jego pełnomocnik. Kopię możesz przesłać komornikowi do akt, choć on sam nic w tej sprawie nie rozstrzyga.

Prośba powinna być konkretna: po zaksięgowaniu wpłaty albo po podpisaniu porozumienia wierzyciel składa u komornika wniosek o umorzenie i wykazuje w nim okoliczności z art. 29 ust. 1 zdanie drugie. Gdy obawia się, że stracisz zapał, łatwiej wynegocjować zawieszenie: organ egzekucyjny zawiesza postępowanie na żądanie wierzyciela, chyba że wniosek zmierza jedynie do przedłużenia postępowania (art. 820 § 1 KPC). Szkielet pisma ułożysz w generatorze, a pozostałe wzory zbiera dział wniosków.

Co powinno zawierać pismo

Sygnatura Km i oznaczenie komornika, żeby wierzyciel przekazał sprawę bez szukania. Data doręczenia Ci zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, bo na niej stoi cały argument. Propozycja z kwotą i terminem, przy ratach z harmonogramem. Wyliczenie z perspektywy drugiej strony: ile odzyska, kiedy i jakiej opłaty sobie oszczędza. Na końcu prośba o złożenie wniosku u komornika z wykazaniem podstawy z art. 29 ust. 1 zdanie drugie oraz Twoje dane kontaktowe.

Najczęstsze błędy

Odliczanie czternastu dni na odpowiedź. W sieci krąży wersja, w której wierzyciel ma dwa tygodnie na rozpatrzenie pisma. Żaden przepis takiego terminu nie ustanawia, więc brak odpowiedzi po tygodniu nie znaczy nic, a egzekucja przez ten czas trwa.

Wpłata do rąk wierzyciela w przekonaniu, że sprawa sama wygaśnie. Suma przekazana wierzycielowi przez dłużnika nie jest w rozumieniu ustawy świadczeniem wyegzekwowanym (art. 27 ust. 3), więc u komornika widnieje dalej pełne zadłużenie, dopóki wierzyciel nie złoży wniosku.

Traktowanie pisma jak hamulca. Ono niczego nie wstrzymuje. Zajęcie rachunku albo wynagrodzenia działa dalej także wtedy, gdy wierzyciel odpisze przychylnie, a do komornika jeszcze nic nie wpłynęło.

Sama prośba o wyrozumiałość. List, który opisuje wyłącznie trudną sytuację, nie daje drugiej stronie nic do policzenia. Ten sam list z datą zawiadomienia, kwotą i terminem staje się ofertą, którą wierzyciel może porównać z kosztem dalszej egzekucji.