Wniosek o ustalenie kontaktów

Ustalenie kontaktów to sądowe rozstrzygnięcie o tym, kiedy i w jakiej formie uprawniony ma widywać dziecko. Najważniejsze rozróżnienie na tej stronie: o takie ustalenie występuje rodzic, ale prawo daje je również dziadkom i rodzeństwu dziecka.

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Kiedy składasz wniosek o ustalenie kontaktów

Piszesz go, gdy dziecko mieszka na stałe u jednego z rodziców albo innego opiekuna, a Ty chcesz mieć ułożony przez sąd, konkretny rozkład spotkań. Sięgasz po niego wtedy, kiedy dobrowolne umowy przestają działać albo opiekun w ogóle nie zgadza się na widzenia.

Ta strona różni się od typowej sprawy między rodzicami jedną rzeczą: krąg osób uprawnionych jest szerszy. O ustalenie widzeń występuje nie tylko ojciec czy matka, ale też babcia i dziadek, którzy stracili kontakt z wnukiem po rozstaniu lub konflikcie w rodzinie, a bywa, że i dorosłe rodzeństwo dziecka. To najczęstszy powód, dla którego ludzie szukają akurat “ustalenia” kontaktów.

Podstawa prawna: KRO art. 113 i szerszy krąg z art. 113[6]

Punkt wyjścia to art. 113 par. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: kontakty z dzieckiem są odrębnym prawem i obowiązkiem, niezależnym od władzy rodzicielskiej. Obejmują one przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie go poza dom) oraz porozumiewanie się na odległość, czyli telefon, wiadomości i komunikatory (art. 113 par. 2 KRO).

Sercem tej strony jest jednak art. 113[6] KRO. Rozciąga on ochronę kontaktów na dziadków, rodzeństwo dziecka, powinowatych w linii prostej oraz inne osoby, które długotrwale sprawowały nad nim pieczę. Dzięki temu przepisowi babcia albo dziadek mogą samodzielnie domagać się widzeń z wnukiem, gdy rodzice im to uniemożliwiają. Sądy traktują tę więź jako wartość samą w sobie, chronioną ze względu na dziecko.

Gdy dziecko mieszka na stałe u jednego rodzica, sposób kontaktów ustala się w porozumieniu, a sąd rozstrzyga dopiero w jego braku (art. 113[1] par. 1 KRO). Miarą każdej decyzji jest dobro dziecka, nie ambicje dorosłych.

Do którego sądu i jak

Wniosek kierujesz do sądu opiekuńczego, którym jest wydział rodzinny sądu rejonowego (art. 568 KPC). Sprawą zajmuje się sąd rejonowy właściwy dla miejsca zamieszkania dziecka, a gdyby go ono nie miało, dla miejsca jego pobytu (art. 569 par. 1 KPC). Postępowanie jest nieprocesowe, a za wniosek zapłacisz stałą opłatę 100 zł (art. 23 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych).

Ponieważ takie sprawy trwają miesiącami, od razu dopisz wniosek o zabezpieczenie: sąd może ustalić kontakty już na czas trwania postępowania (art. 755 par. 1 pkt 4 KPC). Ma on własną opłatę 100 zł. Pozostałe pisma zbiera dział wniosek do sądu.

Napisz wniosek

Co powinien zawierać wniosek (grafik)

• oznaczenie sądu i dane wszystkich stron: Twoje, opiekuna dziecka oraz samego dziecka,
• wskazanie podstawy: rodzic powołuje art. 113[1] KRO, a dziadkowie czy rodzeństwo dodatkowo art. 113[6] KRO,
• żądanie ujęte jako grafik: konkretne dni, godziny oraz miejsce odbioru i odprowadzenia dziecka,
• rozkład świąt, ferii i wakacji, bo o te terminy jest najwięcej sporów,
• formę kontaktu na odległość: pory rozmów telefonicznych lub wideo,
• uzasadnienie oparte na dobru dziecka i Waszej dotychczasowej więzi, poparte dowodami,
• odpis wniosku dla uczestnika i akt urodzenia dziecka.

Najczęstsze błędy

• Mylenie ustalenia z egzekucją. Ta strona dotyczy ułożenia grafiku od zera. Gdy kontakty są już ustalone orzeczeniem, a opiekun je łamie, właściwą drogą jest egzekucja kontaktów i zagrożenie zapłatą (art. 598[15] KPC).
• Pominięcie art. 113[6] przez dziadków lub rodzeństwo, którzy piszą pismo tak, jakby byli rodzicem, i nie wskazują własnej podstawy prawnej.
• Grafik z gumy w rodzaju “według potrzeb”, którego potem nie da się wyegzekwować.
• Uzasadnienie o krzywdzie dorosłych zamiast o dobru i potrzebach dziecka, które jest dla sądu kryterium podstawowym.

Prawomat zada Ci kilka pytań i ułoży z nich gotowy wniosek.

Napisz wniosek