Wniosek na kartę pobytu

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Zezwolenie to decyzja, karta pobytu to dokument

Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach rozdziela te dwie rzeczy ostro i widać to na czterech przepisach.

Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, na pobyt stały, na pobyt rezydenta długoterminowego UE albo zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 240 tej ustawy). Podstawy są cztery i wyliczenie jest zamknięte.

Pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu (art. 229 ust. 2). Wniosku o nią zwykle po prostu nie ma: po decyzji o zezwoleniu wojewoda uruchamia wydanie karty sam. Pięć wyjątków z art. 229 ust. 4 dotyczy głównie osób, które o zezwolenie występowały spoza Polski.

Sama karta w okresie ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas pobytu w Polsce i uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez wizy (art. 242 tej ustawy). Data na karcie jest więc datą dokumentu: 10 lat przy pobycie stałym, 5 lat przy pobycie rezydenta długoterminowego UE, 2 lata przy pobycie humanitarnym, a przy czasowym tyle, na ile udzielono zezwolenia (art. 243 ust. 1). Jej upływ kończy ważność dokumentu i uruchamia wniosek o kolejną kartę. O tym, jak długo trwa samo prawo pobytu, rozstrzyga decyzja o zezwoleniu; to wniosek z zestawienia obu przepisów.

Zezwolenie na pobyt stały dla dziecka stoi na osobnej podstawie, opisujemy je na własnej stronie.

Wniosek o zezwolenie: organ, termin i kanał

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na wniosek cudzoziemca, gdy spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności uzasadniają pobyt dłuższy niż 3 miesiące; udziela się go najwyżej na 3 lata (art. 98 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach). Celów jest jedenaście, od pracy i studiów po połączenie z rodziną, i każdy ma własne wymogi.

Zezwolenia udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji (art. 104 ust. 1). Termin jest jeden: cudzoziemiec składa wniosek nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 105 ust. 1 tej ustawy).

Wniosek składa się w postaci elektronicznej, za pośrednictwem MOS, na udostępnionym tam formularzu (art. 106c ust. 1). MOS to Moduł Obsługi Spraw, system prowadzony przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców; konto zakłada w nim cudzoziemiec, a dla dziecka rodzic albo opiekun (art. 225a ust. 1 i art. 225b ust. 1). Wniosek złożony w inny sposób pozostawia się bez rozpoznania (art. 106c ust. 5 tej ustawy).

Osobiste stawiennictwo przychodzi później, na wezwanie wojewody w terminie nie krótszym niż 7 dni, po dokument podróży, odciski linii papilarnych i wzór podpisu (art. 106e ust. 1); na przedłożenie dokumentów wojewoda daje nie mniej niż 14 dni (art. 106f tej ustawy).

Zaświadczenie i legalność pobytu w czasie postępowania

Jeżeli termin został zachowany, a wniosek nie ma braków formalnych albo braki uzupełniono w terminie, wojewoda wydaje zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku, a pobyt cudzoziemca uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Punktem odniesienia jest dzień złożenia wniosku, a zaświadczenie tylko go potwierdza.

Zaświadczenie ma kod QR i kwalifikowaną pieczęć elektroniczną Szefa Urzędu, wojewoda doręcza je przez MOS, a opłaty skarbowej za nie się nie pobiera (ust. 3 do 6).

Jeden wyjątek ustawa zapisała wprost: skutku legalności pobytu nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania na wniosek strony (ust. 2).

Wniosek o kolejną kartę i o wymianę karty

To jedyne pismo w tej sprawie, które naprawdę nazywa się wnioskiem o kartę pobytu.

Wniosek o kolejną kartę składa się co najmniej na 30 dni przed upływem ważności karty, a wniosek o wymianę w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek wymiany (art. 230 ustawy o cudzoziemcach). Przesłanek wymiany jest siedem i wyliczenie jest zamknięte: zmiana danych umieszczonych w karcie, zmiana wizerunku twarzy utrudniająca identyfikację, utrata karty, jej uszkodzenie oraz trzy przypadki przejęcia odpowiedzialności za ochronę międzynarodową (art. 241).

Wniosek składa się na formularzu obejmującym dane cudzoziemca i adres zameldowania na pobyt stały albo czasowy trwający ponad 2 miesiące; dołączasz aktualne fotografie i przedstawiasz ważny dokument podróży (art. 231 ust. 1 i 2). Kolejną kartę wydaje i wymiany dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu, a odmowa następuje w drodze decyzji (art. 245 ust. 3, 5 i 6).

Utrata i uszkodzenie mają własny zegar: 3 dni na zawiadomienie organu, który wydał kartę, i nieodpłatne zaświadczenie ważne najwyżej 2 miesiące (art. 232 tej ustawy). Po nabyciu obywatelstwa polskiego zezwolenie na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa (art. 102), a kartę zwraca się w ciągu 14 dni od doręczenia dokumentu potwierdzającego nabycie (art. 249 ust. 1 pkt 1 i ust. 2).

Opisz sytuację, a Prawomat ułoży gotowe pismo. Pozostałe wzory znajdziesz w dziale wnioski.

Terminy organu i opłaty

Decyzję w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni, a postępowanie odwoławcze kończy się w terminie 90 dni (art. 112a ust. 1 i 4 ustawy o cudzoziemcach). Odwołanie rozpatruje Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ wyższego stopnia wobec wojewody w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 22 ust. 2 w związku z ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Procedurę opisujemy przy odwołaniu od decyzji wojewody.

Opłata skarbowa wynosi 340 zł za zezwolenie na pobyt czasowy i 440 zł za zezwolenie na pobyt czasowy i pracę (część III ust. 2 i 2b załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, stan na 3 sierpnia 2026 r.). Płaci się ją przy składaniu wniosku (art. 6 tej ustawy), a po odmowie i po umorzeniu postępowania nie wraca (art. 113c ustawy o cudzoziemcach).

Za sam dokument karty pobytu pobiera się odrębną opłatę, ustaloną w rozporządzeniu wykonawczym (art. 235 ust. 1 i art. 239 ust. 1 tej ustawy), a jej kwotę sprawdzisz w urzędzie wojewódzkim. Ulga dla uczących się i małoletnich poniżej 16. roku życia wynosi 50 procent, a przy zawinionej utracie dokumentu opłata za wymianę rośnie do 300 procent (art. 237 i art. 238).

Najczęstsze błędy

• Szukanie wniosku o pierwszą kartę pobytu. Wydaje się ją z urzędu (art. 229 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Sprawa zaczyna się od wniosku o zezwolenie.
• Wysłanie wniosku o zezwolenie pocztą albo do konsula. Wniosek idzie przez MOS, a złożony inaczej pozostawia się bez rozpoznania (art. 106c ust. 1 i 5).
• Zwlekanie poza ostatni dzień legalnego pobytu. Legalność pobytu na czas sprawy daje wniosek złożony w terminie (art. 105 ust. 1 i art. 108 ust. 1 pkt 2).
• Mylenie terminów karty. Wniosek o kolejną kartę składa się na 30 dni przed upływem jej ważności (art. 230 ust. 2), a utratę zgłasza się w ciągu 3 dni (art. 232 ust. 1).