Wniosek o pobyt stały dla dziecka

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Kiedy dziecko może dostać zezwolenie na pobyt stały

Przesłanki zezwolenia na pobyt stały zamyka art. 195 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach: dziewięć punktów, z których punkt 7 jest uchylony. Dwa pierwsze dotyczą wyłącznie dzieci.

Art. 195 ust. 1 pkt 1: dziecko cudzoziemca z zezwoleniem na pobyt stały albo rezydenta długoterminowego UE, pozostające pod jego władzą rodzicielską, urodzone po udzieleniu rodzicowi tego zezwolenia (lit. a) albo w okresie ważności jego zezwolenia na pobyt czasowy, pobytu na podstawie zgody humanitarnej lub zgody na pobyt tolerowany, statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej (lit. b).

Art. 195 ust. 1 pkt 2: dziecko obywatela polskiego pozostające pod jego władzą rodzicielską. Innego warunku ten punkt nie stawia.

Żadna z tych przesłanek nie wymaga okresu pobytu, dochodu, ubezpieczenia ani tytułu prawnego do lokalu. Pozostałe punkty art. 195 ust. 1 wymagają od 1 roku do 10 lat pobytu.

Dziecko, którego choć jedno z rodziców jest obywatelem polskim, nabywa obywatelstwo przez urodzenie z mocy prawa (art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim) i zezwolenia nie potrzebuje; ten wątek prowadzi oświadczenie o posiadaniu obywatelstwa polskiego. Punkt 2 dotyczy dziecka, które polskiego obywatelstwa nie ma.

Przygotuj uzasadnienie wniosku

Termin i legalny pobyt: dwa wyłączenia dla dziecka

Regułą jest złożenie wniosku najpóźniej ostatniego dnia legalnego pobytu cudzoziemca w Polsce (art. 202 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Dla dwóch grup dzieci ustawa ją wyłącza.

Art. 202 ust. 3 tej ustawy brzmi: „Wymogu dotyczącego terminu złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do urodzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletniego dziecka cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, ani do dziecka obywatela polskiego, które pozostaje pod władzą rodzicielską tego obywatela”.

Drugie wyłączenie działa wcześniej. Art. 196 ust. 1 pkt 1 lit. a każe odmówić wszczęcia postępowania, gdy w dniu złożenia wniosku cudzoziemiec przebywa w Polsce nielegalnie; art. 196 ust. 3 wyłącza ten przepis wobec tych samych grup.

Oba wyłączenia mają węższy zakres niż sama przesłanka z art. 195 ust. 1 pkt 1. Dziecko obywatela polskiego obejmują bez dodatkowych warunków, a dziecko cudzoziemca z zezwoleniem stałym albo rezydenckim tylko wtedy, gdy urodziło się w Polsce. Przesłanka z pkt 1 warunku urodzenia w Polsce nie stawia w ogóle.

Sam pobyt dziecka w toku sprawy chroni osobny przepis. Art. 206 ust. 1 tej ustawy stawia jeden warunek wstępny: wniosek złożony w czasie legalnego pobytu, wolny od braków formalnych albo uzupełniony w wyznaczonym terminie. Skutki są dwa. Wojewoda wydaje zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku, a „pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku” aż do dnia ostateczności decyzji.

Gdzie i jak złożyć wniosek

Zezwolenia udziela albo odmawia go wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji (art. 201 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Za dziecko wniosek składają rodzice albo jedno z rodziców, a za dziecko bez opieki kurator (art. 202 ust. 2).

Od 27 kwietnia 2026 r. kanał jest jeden: wniosek składa się elektronicznie, przez system MOS, na udostępnionym tam formularzu, a wniosek złożony inaczej pozostawia się bez rozpoznania (art. 203c ust. 1 i 3). Sam system opisuje strona o wniosku na kartę pobytu. Wojewoda ma przy tym ustawowy obowiązek zapewnić cudzoziemcowi pomoc przy składaniu wniosku (art. 203d ust. 6).

Do wniosku dołącza się aktualną fotografię dziecka oraz odwzorowanie cyfrowe wszystkich stron jego dokumentu podróży, a podpisuje go rodzic podpisem zaufanym, kwalifikowanym albo osobistym (art. 203a, art. 203d ust. 1 i 3). Wezwanie wojewody wyznacza termin nie krótszy niż 7 dni na stawiennictwo (art. 203e) i nie krótszy niż 14 dni na dokumenty (art. 203f).

Opłata skarbowa za zezwolenie na pobyt stały wynosi 640 zł (część III ust. 3 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej) i wpłaca się ją z chwilą złożenia wniosku (art. 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 tej ustawy).

Odwołanie rozpatruje Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który w sprawach pobytu cudzoziemców jest organem wyższego stopnia wobec wojewody (art. 22 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach); sam tryb opisuje odwołanie od decyzji wojewody.

Co powinien zawierać wniosek

Art. 203 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wyznacza zamkniętą, siedmiopunktową treść wniosku: dane cudzoziemca oraz jego małżonka, podróże i pobyty zagraniczne z 5 lat przed złożeniem wniosku, pobyty w Polsce, informacje o zatrzymaniu i o zobowiązaniach podatkowych wobec Skarbu Państwa, uzasadnienie oraz oświadczenie o prawdziwości danych.

Przy dziecku część rubryk z natury zostaje pusta, osobnego formularza ustawa dla dziecka jednak nie przewiduje. Jego wzór określa rozporządzenie MSWiA z dnia 2 kwietnia 2026 r. (Dz.U. 2026 poz. 488), obowiązujące od 27 kwietnia 2026 r.

Oświadczenie o prawdziwości danych składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, a zawarta w nim klauzula o świadomości tej odpowiedzialności zastępuje pouczenie organu (art. 203 ust. 2 tej ustawy).

Uzasadnienie z punktu 6 wnioskodawca układa własnymi słowami i pokazuje w nim, na którym punkcie art. 195 ust. 1 stoi sprawa dziecka. Przygotowuje je wzór poniżej.

Udział samego dziecka porządkują progi wieku. Odcisków linii papilarnych nie pobiera się poniżej 6. roku życia, a wzoru podpisu poniżej 13. roku życia (art. 203b ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1). Wobec dziecka poniżej 6 lat odstępuje się też od wezwania do stawiennictwa; wojewoda wzywa wtedy rodzica do przedstawienia dokumentu podróży dziecka (art. 203h ust. 1 i 2).

Co się dzieje po decyzji

Decyzję wydaje się w terminie 6 miesięcy (art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Odmowa następuje między innymi przy niespełnieniu wymogów z art. 195 ust. 1 (art. 197 ust. 1 pkt 1). Zezwolenia udziela się na czas nieoznaczony, a wygasa ono z mocy prawa z dniem nabycia obywatelstwa polskiego (art. 200 pkt 2).

Pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu i jest ona ważna 10 lat od dnia wydania (art. 229 ust. 2 i art. 243 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Kartę dziecka poniżej 13. roku życia odbiera rodzic, opiekun albo kurator, przy czym obecność dziecka powyżej 6. roku życia jest wymagana (art. 248 ust. 2 i 2a).

Najczęstsze błędy

Szukanie dla dziecka własnego okresu pobytu albo dochodu. Art. 195 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach takich warunków nie stawiają.

Opieranie wniosku na własnym zezwoleniu na pobyt czasowy. Art. 195 ust. 1 pkt 1 wymaga zezwolenia stałego albo rezydenckiego. Zezwolenie czasowe pojawia się w lit. b wyłącznie jako okres, w którym dziecko mogło się urodzić.

Rozciąganie wyłączenia terminu na każde dziecko cudzoziemca. Art. 202 ust. 3 chroni dziecko cudzoziemca tylko wtedy, gdy urodziło się w Polsce. Przy dziecku urodzonym za granicą reguła z art. 202 ust. 1 obowiązuje normalnie.

Wysłanie wniosku pocztą albo złożenie go na papierze. Art. 203c ust. 1 i 3 dopuszcza wyłącznie drogę elektroniczną. Inne pisma urzędowe znajdziesz w dziale wniosek.