Oświadczenie o urlopie na dziecko

Ustawa nie zna urlopu na dziecko. Art. 188 Kodeksu pracy nazywa to zwolnieniem od pracy i daje je pracownikowi wychowującemu dziecko w wieku do 14 lat: 16 godzin albo 2 dni w roku kalendarzowym, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Napisz oświadczenie o urlopie na dziecko

Po co pracodawcy takie oświadczenie

Art. 189(1) Kodeksu pracy stawia warunek: jeżeli oboje rodzice albo opiekunowie dziecka są zatrudnieni, z uprawnienia z art. 188 może korzystać jedno z nich. Przepis obejmuje kilka uprawnień rodzicielskich naraz, a dni na dziecko są tym, o które kadry pytają najczęściej.

Stąd trzy typowe sytuacje. Składasz pierwszy w tym roku wniosek o wolne na córkę i dopisujesz, że mąż u swojego pracodawcy o nie nie wystąpił. Po rozwodzie deklarujesz, że drugi rodzic nigdzie nie pracuje, więc ograniczenie w ogóle się nie włącza. Albo odwrotnie: rezygnujesz na rzecz partnera, a on potrzebuje Twojego oświadczenia dla swoich kadr.

Wymiar, wiek dziecka i jedna pula w roku

Granicą jest ukończenie przez dziecko 14 lat. Wymiar przysługuje pracownikowi „wychowującemu przynajmniej jedno dziecko” w tym wieku, więc jest to jedna pula w roku bez względu na to, ile masz takich dzieci.

Przy niepełnym etacie wymiar godzinowy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy, a niepełną godzinę zaokrągla się w górę do pełnej (art. 188 § 3). Ta sama reguła działa odpowiednio wobec pracownika, którego dobowa norma czasu pracy jest niższa niż 8 godzin (art. 188 § 4).

Uprawnienie jest przypisane do roku kalendarzowego. Kodeks nie przewiduje przeniesienia niewykorzystanej części na następny rok ani ekwiwalentu pieniężnego w zamian.

Dni albo godziny: wybór wiąże cały rok

O sposobie wykorzystania decydujesz sam, w pierwszym wniosku o to zwolnienie złożonym w danym roku, papierowo albo elektronicznie (art. 188 § 2). Wybór obejmuje cały rok: po pierwszym wniosku godzinowym nie przejdziesz w listopadzie na pełne dni. Dlatego oświadczenie i wniosek zwykle idą razem, na jednej kartce; sam wniosek o opiekę nad dzieckiem opisujemy osobno.

Co powinno zawierać

• Twoje dane, nazwę pracodawcy i dział kadr jako adresata.
• Imię, nazwisko i datę urodzenia dziecka, bo z niej widać granicę 14 lat.
• Rok kalendarzowy, którego oświadczenie dotyczy.
• Informację, czy drugi rodzic albo opiekun jest zatrudniony.
• Jeżeli jest: czy wystąpił u swojego pracodawcy o to zwolnienie w tym roku i w jakim wymiarze.
• Wybór formy rozliczenia oraz to, ile z własnego wymiaru już wykorzystałeś.

Gotowego druku z ministerstwa tutaj nie ma. Rozporządzenie z 11 marca 2025 r. reguluje treść wniosków o urlopy związane z rodzicielstwem i dokumenty do nich dołączane, a zwolnienia z art. 188 w tym wykazie nie umieszczono. Dla urlopu wychowawczego to samo rozporządzenie wprost każe dołączyć oświadczenie o zamiarach drugiego rodzica; przy dniach na dziecko wymagania ustala pracodawca. Zostaw sobie kopię z potwierdzeniem wpływu.

Potwierdzasz tu stan faktyczny. Samo oświadczenie niczego w Twoich uprawnieniach nie tworzy, więc liczy się wyłącznie prawdziwość treści. Żaden przepis nie każe odbierać tego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, a art. 233 § 6 Kodeksu karnego wymaga do tego wyraźnej podstawy ustawowej.

Granica wobec zasiłku opiekuńczego

Te dni płaci pracodawca, bez zwolnienia lekarskiego i bez uzasadniania powodu. Świadczenie z ubezpieczenia chorobowego stoi na osobnej ustawie, ma własne limity i własne druki ZUS, a opisujemy je w oświadczeniu do zasiłku opiekuńczego. Wolne z art. 188 do tamtej puli nie wchodzi.

Najczęstsze błędy

• Liczenie wymiaru osobno na każde dziecko.
• Przemilczenie zatrudnienia drugiego rodzica wbrew art. 189(1).
• Przeskakiwanie z godzin na dni w trakcie roku, wbrew art. 188 § 2.
• Traktowanie tych dni jak urlopu wypoczynkowego i liczenie na wypłatę za niewykorzystane.
• Doklejanie klauzuli o odpowiedzialności karnej, której żaden przepis tu nie przewiduje.