Wniosek o urlop na szukanie pracy

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Dotyczy prawa polskiego.

Kiedy przysługują dni na rozmowy rekrutacyjne

Nazwa z wyszukiwarki myli, więc zacznijmy od niej. W Kodeksie pracy nie ma urlopu na szukanie pracy. Art. 37 § 1 mówi o zwolnieniu na poszukiwanie pracy, czyli o zwolnieniu od pracy. Skutek jest praktyczny: te dni idą osobno i nie pomniejszają puli urlopu wypoczynkowego.

Paragraf 1 stawia dwa warunki i oba muszą być spełnione naraz.

• Wypowiedzenie musi pochodzić od pracodawcy.
• Okres wypowiedzenia musi wynosić co najmniej dwa tygodnie.

Spełnienie obu daje wolne płatne, bo ten sam przepis zachowuje prawo do wynagrodzenia. Trzecia liczba, którą trzeba znać, siedzi w § 2 i dotyczy już wymiaru: dni są robocze.

Pierwszy warunek jest tym, który najczęściej zamyka sprawę. Pracownik, który sam wręczył wypowiedzenie, nie ma tego zwolnienia wcale, choćby okres wypowiedzenia był trzymiesięczny.

Drugi warunek brzmi groźniej, niż działa. Okres wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony i umowy na czas określony wynosi 2 tygodnie, 1 miesiąc albo 3 miesiące, zależnie od stażu u danego pracodawcy (art. 36 § 1 Kodeksu pracy). Najkrótszy z nich to już dwa tygodnie, więc przy obu tych umowach próg jest spełniony zawsze, także po trzech miesiącach pracy.

Realnie próg tnie przy umowie na okres próbny. Art. 34 Kodeksu pracy daje przy niej 3 dni robocze, 1 tydzień albo 2 tygodnie wypowiedzenia, a dwutygodniowy okres pojawia się wyłącznie wtedy, gdy okres próbny wynosi 3 miesiące. Tylko w tym jednym wariancie umowy próbnej zwolnienie z art. 37 w ogóle wchodzi w grę.

Poza zasięgiem przepisu zostają zakończenia bez okresu wypowiedzenia: porozumienie stron, rozwiązanie bez wypowiedzenia oraz upływ czasu, na który umowa była zawarta (art. 30 § 1 pkt 1, 3 i 4 Kodeksu pracy).

Podstawa prawna i wymiar: dwa dni albo trzy

Art. 37 § 2 wiąże wymiar wprost z długością okresu wypowiedzenia:

• 2 dni robocze w okresie dwutygodniowego i jednomiesięcznego wypowiedzenia (pkt 1);
• 3 dni robocze w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia (pkt 2).

To jest pula przypisana do jednego wypowiedzenia. Limit roczny tu nie obowiązuje. Ustawa nie każe też uzasadniać, po co bierzesz wolne, ani przedstawiać zaproszenia na rozmowę.

Wynagrodzenie za te dni liczy się poza Kodeksem pracy. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996 r. o ustalaniu wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy (t.j. Dz.U. 2017 poz. 927) stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop, z tym że składniki ustalane w wysokości przeciętnej oblicza się z miesiąca, w którym wypadło zwolnienie.

Dni robocze: jednostka, która decyduje o wymiarze

Ta jednostka rozstrzyga o tym, ile wolnego naprawdę dostaniesz, dlatego warto ją rozpisać osobno. Sam okres wypowiedzenia biegnie w czasie kalendarzowym: okres obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę albo w ostatnim dniu miesiąca (art. 30 § 2(1) Kodeksu pracy). W tej rachubie sobota, niedziela i święto liczą się tak samo jak poniedziałek.

Zwolnienie z art. 37 § 2 działa inaczej, bo ustawa liczy w nim dni robocze. Weekend i dzień świąteczny puli nie konsumują. Dwa dni wykorzystane w piątek i w poniedziałek zajmują cztery dni kalendarza, a z uprawnienia schodzą dwa. Przy wypowiedzeniu dwutygodniowym, w którym do przepracowania zostaje około dziesięciu dniówek, ta różnica decyduje o tym, czy zdążysz na dwie rozmowy.

Niewykorzystane dni przepadają wraz z końcem wypowiedzenia. Kodeks pracy przewiduje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 171 § 1), a zwolnienie na poszukiwanie pracy urlopem nie jest, więc żaden przepis nie każe zamieniać go na pieniądze.

Skrócone wypowiedzenie a trzeci dzień wolnego

Art. 36(1) § 1 Kodeksu pracy pozwala pracodawcy skrócić trzymiesięczny okres wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca, gdy wypowiada umowę z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników. Za pozostałą część okresu pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia, a ten okres wlicza się do stażu zatrudnienia, jeżeli pracownik pozostaje w nim bez pracy (§ 2).

Art. 37 § 2 pkt 2 domyka tę sytuację jednym zwrotem: trzy dni robocze przysługują w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia, także w przypadku jego skrócenia na podstawie art. 36(1) § 1. Skrócenie z tego przepisu trzeciego dnia nie zabiera.

Ustawa wymienia w tym miejscu wyłącznie ten jeden tryb skrócenia. Wcześniejszy termin rozwiązania umowy uzgodniony przez strony już po wypowiedzeniu jest osobną konstrukcją, opisaną na stronie wniosek o skrócenie okresu wypowiedzenia, i art. 37 § 2 pkt 2 do niej nie odsyła.

Odrębny przypadek daje art. 36(2) Kodeksu pracy: pracodawca może zwolnić Cię z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Praktyczne znaczenie osobnych dni z art. 37 wtedy zanika.

Jak złożyć wniosek i co w nim napisać

Art. 37 nie przewiduje wniosku, nie zastrzega dla niego żadnej formy i nie wyznacza terminu wyprzedzenia. Zwolnienie przysługuje z mocy przepisu. Pismo służy do uzgodnienia konkretnych dat i do zostawienia śladu w aktach, co bywa istotne, gdy do końca wypowiedzenia zostało kilka dniówek.

Adresatem jest pracodawca, w praktyce dział kadr albo bezpośredni przełożony. Złożenie wniosku nic nie kosztuje.

1. Dane pracownika i pracodawcy wraz ze stanowiskiem i działem.
2. Data i autor wypowiedzenia, bo od tego zależy całe uprawnienie.
3. Długość okresu wypowiedzenia i data jego upływu.
4. Liczba dni wraz z powołaniem art. 37 § 2 pkt 1 albo pkt 2.
5. Konkretne dni robocze, najlepiej z wariantem zapasowym.
6. Data i podpis.

Szkielet takiego pisma wygenerujesz w Prawomacie, a pozostałe pisma do pracodawcy zebrał hub wniosek do pracodawcy i urzędu.

Najczęstsze błędy

• Nazywanie tego urlopem w samym piśmie. Kadry rozliczają dwie różne pozycje, a wpis o urlopie potrafi zejść z puli wypoczynkowej.
• Założenie, że wolne należy się przy każdym rozstaniu. Przy porozumieniu stron i przy wypowiedzeniu złożonym przez pracownika uprawnienia nie ma.
• Liczenie dni kalendarzowo. Ustawa mówi o dniach roboczych, więc weekend puli nie zabiera.
• Odkładanie dni na ostatni tydzień. Po upływie okresu wypowiedzenia nie ma już z czego ich wziąć, a ekwiwalentu za nie nie ma.
• Uznanie skróconego wypowiedzenia za utratę trzeciego dnia. Art. 37 § 2 pkt 2 wprost zachowuje trzy dni przy skróceniu z art. 36(1) § 1.
• Powoływanie się na staż pracy jako na podstawę uprawnienia. O uprawnieniu decyduje to, kto wypowiedział umowę i jak długi jest okres wypowiedzenia.